„Krytycyzm średniowieczny” był nurtem filozoficznym rozwijającym się od XIV do XV wieku, w którym nie budowano nowych systemów filozoficznych, lecz podejmowano krytykę naukowych podstaw starych koncepcji. Ruch ten nazywano również via moderna, czyli „nową szkołą”, a jej głównym przedstawicielem był Wilhelm Ockham. Z poglądami „nowej szkoły” związany był nominalizm, czyli przekonanie o tym, że nie istnieje nic poza rzeczami jednostkowymi i konkretnymi, a tzw. powszechniki (uniwersalia) są wyłącznie produktami mowy, dźwiękami i wypowiadanymi bądź zapisywanymi wyrazami. W takiej perspektywie na przykład „człowiek jako taki” to tylko nazwa, a nie jakiś rzeczywiście istniejący byt.

Przedstawiciel „krytycyzmu średniowiecznego” - Ockham - postulował, aby przy wyjaśnianiu problemów filozoficznych kierować się zasadą ekonomii myślenia i nie mnożyć bytów ponad potrzebę, wyjaśniając wszelkie zjawiska możliwie najprościej. W „krytycyzmie średniowiecznym” przyjmowano też na ogół, że dla ludzkiego poznania najważniejsze jest doświadczenie zmysłowe. Sądzono również, że nie istnieją takie byty, jak pojęcia ogólne, platońskie idee czy formy, o jakich pisali Arystoteles i św. Tomasz z Akwinu. Rzeczywiste są wyłącznie przedmioty jednostkowe. Ockham twierdził ponadto, że nie można na drodze rozumowej uzasadnić prawd wiary, a między wiarą a wiedzą zachodzi rozdźwięk, w związku z czym teologia powinna znaleźć się poza obrębem nauki.