W III wieku n.e. system obrony granic cesarstwa okazał się nieskuteczny, ponieważ był to okres wielu naporów zewnętrznych i konfliktów wewnętrznych, które znacząco osłabiły walory obronne Cesarstwa. Okres ten charakteryzował się dość dużą częstotliwością zmian na tronie cesarskim, na którym zasiadali kandydaci wyłaniani spośród wojskowych. Byli oni dość słabi i skorumpowani. Sytuację osłabienia politycznego cesarstwa postanowili wykorzystać bezpośredni sąsiedzi imperium. Nad Dunajem pojawili się Goci, zaś na wschodzie zagrożenie stanowili Persowie. Złe decyzje cesarzy spowodowały, że brakowało rezerw, które mogłyby wzmocnić obronę granic państwa.