Zarówno władza Karola Wielkiego, jak i Ottona I opierała się na związkach z religią chrześcijańską. Ukazanie władców w towarzystwie Chrystusa lub podkreślanie w listach o roli władcy, jako wojownika w obronie religii i poddanych umacniała i legitymizowała władzę królewską i nadawała im boską sakrę.