Działalność polskiego podziemia antykomunistycznego w Polsce:

Po zakończeniu II wojny światowej część żołnierzy polskiego podziemia była zmęczona i porzuciła działalność partyzancką. Część odeszła po aresztowaniu gen. Leopolda Okulickiego i gen. Augusta Emila Fieldorfa ps. „Nil”. Zachęcała ich też do tego ogłoszona przez władze w sierpniu 1945 r. amnestia. Komuniści jednak nie zamierzali dotrzymywać słowa i wbrew postanowieniom represjonowali żołnierzy polskiego podziemia.

Pozostali, którzy nie zrezygnowali z walki jednoczyli się w grupy partyzanckie. We wrześniu 1945 r. powstało Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość. Jej celem było powstrzymanie walki zbrojnej na rzecz działań dyplomatycznych zmierzających do organizacji wolnych wyborów. Ostatecznie WiN przestał funkcjonować jesienią 1947 r.

Nie wszyscy dowódcy dawnego AK zgadzali się na takie postępowanie i podjęli decyzję o kontynuowaniu walki partyzanckiej. Część wchodziła w skład Narodowego Zjednoczenia Wojskowego lub Narodowych Sił Zbrojnych.

Sposoby jego zwalczania:

• ogłaszanie amnestii, której zasady nie były respektowane;
• represjonowanie żołnierzy dawnego podziemia;
• masowe aresztowania żołnierzy;
• mordowanie bez wyroku sądowego.