Bunt młodzieżowo - studencki trwał 20 dni - od 8 do 28 marca 1968 r. 

• 4 III - minister szkolnictwa wyższego Henryk Jabłoński relegował z Uniwersytetu Warszawskiego Adama Michnika i Henryka Szlajfera, co wywołało bunt młodzieżowy. Koledzy i koleżanki zdecydowali, że trzeba ich bronić.

• 8 III - o godz. 12:00 studenci zwołali wiec studencki na dziedzińcu UW w obronie relegowanych kolegów. Uczestniczyło w nim 2 - 3 tysięcy zebranych. Studentka Irena Lasota przeczytała rezolucję przeciwko usunięciu studentów oraz petycję przeciwko zdjęciu ze sceny "Dziadów". Wiec został brutalnie rozbity przez tzw. aktyw robotniczy i oddziały ZOMO. Rozpoczęła się nagonka i bijatyka. Studenci przeżyli szok. Bito ich i pałowano, a następnie aresztowano. 

• 9 III - w prasie ukazał się sfałszowany obraz wydarzeń dnia poprzedniego. Pisano, że brutalni, agresywni i bezwzględni byli studenci. Tego dnia na UW odbył się kolejny wiec i manifestacja. Studenci skandowali: "Prasa kłamie" i "Precz z komuną". Pochód został rozbity przez ZOMO. 
• Wkrótce protesty studenckie i młodzieżowe zaczęto organizować także na innych uczelniach i w innych polskich miastach - m.in. w Poznaniu, Krakowie, Lublinie, Gdańsku i Łodzi