Znaczenie przybycia ludów indoeuropejskich na tereny Bliskiego Wschodu:

• podbój Wyżyny Irańskiej przez Medów i Persów;
• podporządkowanie Syrii przez Hetytów;
• stworzenie nowych cywilizacji;
• stworzenie pierwszego w dziejach uniwersalnego imperium (Persowie);
• stworzenie doskonałego systemu administracyjnego (podział Persji na satrapie);
• rozwój architektury, sztuki oraz nauki.

Państwo Medów

Medowie przybyli na Wyżynę Irańską w połowie II tysiąclecia p.n.e. Prowadzili osiadły tryb życia. Uprawiali rolę, zajmowali się pasterstwem. W VII p.n.e. na skutek najazdów Asyryjczyków i Scytów - plemiona Medów uległy zjednoczeniu. 

Państwo Medów obejmowało obszary północnego i zachodniego Iranu, stolicą była Ekbatana. 

Z czasem, Medowie podporządkowali sobie Persów i przy pomocy Babilończyków - doprowadzili do upadku Asyrii. W 612 r. p.n.e. zdobyli Niniwę. 

Imperium Medów upadło po kilkudziesięciu latach.

Państwo Persów

Początkowo Persowie znajdowali się pod panowaniem Medyjskim. W VI w. p.n.e. władzę nad tymi ludami przejął Cyrus II Wielki, który zajął Babilonię, Syrię, Palestynę oraz Fenicję. Udało mu się dotrzeć do wybrzeży Morza Śródziemnego. Następca Cyrusa - Kambyzes - opanował Egipt i zajął kolonie greckie w Afryce Północnej. Kolejny władca z dynastii Achemenidów - Dariusz Wielki - podporządkował sobie obszary dzisiejszego Pakistanu i opanował Trację. Wyprawiał się nawet za Dunaj, w celu pokonania Scytów. 

Persowie stworzyli doskonały system administracyjny, który zapewniał stabilność imperium. Perskie miasta - Persepolis, Suza, Ekbatana - imponowały wielkością i bogactwem. 

Imperium Persów było pierwszym w dziejach - imperium uniwersalnym, o jego trwałości decydowała polityka tolerancji. 

Państwo Persów upadło dopiero pod koniec IV w. p.n.e. na skutek podbojów Aleksandra Macedońskiego.