Przyczyny kryzysu papiestwa w XIV wieku:

• na początku XIV wieku król Francji - Filip Piękny uzależnił od siebie papieży, a następnie zmusił ich do przeniesienia się z Rzymu do rezydencji w Awinionie (niewola awiniońska);
• trwająca 70 lat niewola awiniońska znacznie osłabiła władzę papieską;
• postępująca demoralizacja doprowadziła w konsekwencji do upadku autorytetu Kościoła katolickiego - najwyższe godności kościelne obejmowali wówczas ludzi przekupni, chciwi, prowadzący niemoralne życie;
• rozpoczęły się wieloletnie spory dotyczące obsadzenia tronu św. Piotra w Rzymie;
• zwalczające się nawzajem ugrupowania wybierały dwóch, a nawet trzech papieży (wielka schizma zachodnia - 1378-1417);
• sobór w Konstancji (w latach 1414-1418) doprowadził do stłumienia konfliktu i wyboru jednego papieża - Marcina V, jednak w dalszym ciągu wiele problemów pozostawało nierozwiązanych.

Skutki osłabienia władzy papieskiej w XIV i XV wieku:

• ingerencja władców świeckich w politykę papieską;
• uzależnienie dworu papieskiego od polityki władców Francji;
• zapanowanie nepotyzmu, symonii oraz zeświecczenie kleru;
• powstanie idei koncyliaryzmu;
• powstanie schizmy zachodniej;
• powstanie ruchu lollardów;
• ukształtowanie nowej pobożności opartej na przeżyciach mistycznych.