Po II wojnie światowej nastąpił proces integracji państw Europy Zachodniej. Panowało wówczas przekonanie, że tylko współpraca gospodarcza między państwami pozwoli na szybką odbudowę Europy ze zniszczeń wojennych i wpłynie na poprawę warunków życia społeczeństw. Do integracji gospodarczej zachęcali Europejczyków Amerykanie. Ścisła współpraca pomiędzy państwami miała wzmocnić Europę Zachodnią w obliczu sowieckiego zagrożenia, a także uczynić ją odpowiednim partnerem handlowym dla USA. 

Pomysłodawcą stworzenia europejskich wspólnot gospodarczych był Robert Schuman. Dążył on do ścisłego powiązania państw Europy, tak aby ich wspólna gospodarka stała się narzędziem pokoju, a nie wojny. Francuski polityk wierzył, że dzięki współpracy ekonomicznej wzrośnie poziom życia Europejczyków, a kontrola wydobycia węgla i wytopu stali uniemożliwi wojnę.

Plan Schumana (przedstawiony 9 maja 1950 r.) szybko zyskał poparcie wielu państw Europy Zachodniej. W 1951 r. sześć z nich: Francja, RFN, Belgia, Holandia, Luksemburg i Włochy - zawarło w Paryżu traktat o powołaniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS). Układ wszedł w życie w 1952 r. Był to pierwszy krok w kierunku integracji europejskiej.