Po zakończeniu II wojny światowej sojusz z państwami zachodu z czasów konfliktu zaczął być Związkowi Sowieckiemu niewygodny. W związku z tym Józef Stalin niedługo po wojnie zaczął pierwsze zmagania zwiastujące nerwowy okres zimnej wojny. Takowym przykładem był choćby kryzys berliński, który wybuchł w 1948 roku, wówczas z uwagi na odmowę propozycji ZSRS o połączeniu wszystkich stref okupacyjnych Niemiec w jedną całość, Armia Czerwona zablokowała Berlin Zachodni. 

Początkowo, jednak najaktywniejsze ZSRS było w bloku wschodnim. Celem było uzyskanie pełnej, dyktatorskiej władzy przez komunistów w państwach znajdujących się w sowieckiej strefie wpływów, a następnie silniejsze uzależnienie ich od Związku Sowieckiego. Drugi z czynników wykonano w dwóch sferach, po pierwsze gospodarczej wytwarzając w 1949 roku Radę Wzajemnej Pomocy Gospodarczej podporządkowaną Sowietom, a po drugie w sferze politycznej zawiązując w 1955 roku Układ Warszawski również w pełni uzależniony od woli dyktatorów ZSRS. Pełne uzależnienie państw bloku wschodniego od Sowieckiego hegemona udało się we wszystkich krajach za wyjątkiem Jugosławii, która choć była komunistyczna to uzyskała niezależność.

Związek Sowiecki, jednak nie ograniczał się do Europy. Gotów był interweniować w każdym kraju oraz działać politycznie, aby przyczyniać się do ekspansji rewolucji komunistycznej na świecie. Doskonałym przykładem jest tu rok 1950 kiedy to wybuchła wojna w Korei między komunistami, a demokratami. Był to pierwszy taki konflikt, w którego zaangażowały się (w mniejszym lub większym stopniu) dwa supermocarstwa, czyli USA i ZSRS.

Podsumowując polityka Związku Sowieckiego była agresywna, nastawiona na ekspansje i uzależnianie od siebie coraz to kolejnych krajów na różnych płaszczyznach. Dawne sojusze z czasów II wojny światowej szybko wygasły, a w ich miejsce rozpoczęła się pełna strachu epoka zimne wojny, którą polityka Stalina i jego następców tylko napędzała.