Sytuacja rządu polskiego na uchodźstwie po 1945 r.:

W czerwcu 1945 r. rząd Tomasza Arciszewskiego przekazał zwycięskim mocarstwom, że odrzuca postanowienia konferencji w Teheranie i Jałcie. Stwierdził także, iż uprawnienia konstytucyjne przekazać może tylko rządowi wyłonionemu w wolnych wyborach w kraju. 5 lipca 1945 r. najważniejsi sojusznicy Rzeczypospolitej, czyli Wielka Brytania i Stany Zjednoczone wycofały uznanie Rządu RP na uchodźstwie. Przeniosły je na Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej. W następnych latach z uznania rządu na uchodźstwie za legalną reprezentację narodu polskiego wycofywały kolejne państwa. Mimo to, polskie władze zdecydowały się utrzymać swoje struktury. Jedność środowiska emigracyjnego zaczęła się jednak rozpadać. Doszło do tego w 1947 r., gdy prezydentem został August Zaleski. Spory i konflikty wykorzystywała propaganda komunistyczna, by jeszcze bardziej pogrążyć i zmniejszyć znaczenie polskich polityków. 

Cele działania rządu polskiego na uchodźstwie po 1945 r.:

• dążył do wznowienia sprawy polskiej w stosunkach międzynarodowych;
• wspieranie działalności opozycji demokratycznej i niepodległościowej w kraju;
• polski rząd na uchodźstwie pozostawał w bezpośrednim kontakcie z szefami innych rządów, szczególnie Wielkiej Brytanii jako państwa goszczącego władze polskie w Londynie;
• nawiązanie współpracy z polskimi organizacjami i instytucjami funkcjonującymi na emigracji.