W 1921 r. polskie władze zawarły układ sojuszniczy z Rumunią. Na mocy tego porozumienia państwa te zobowiązały się do wzajemnej pomocy militarnej w przypadku agresji sowieckiej. 

Sojusznikiem II Rzeczpospolitej była również Francja. W zaistniałej sytuacji międzynarodowej polska polityka zagraniczna została nakierowana na zbliżenie z Francją. Profrancuska polityka przyniosła szybki efekt w postaci polsko-francuskiego układu politycznego i tajnej konwencji wojskowej podpisanych w 1921 r. w Paryżu. Przewidywały one udzielenie wzajemnej pomocy w przypadku agresji Niemiec na którąkolwiek ze stron układu i francuską pomoc militarną oraz materialną w momencie agresji Rosji na Polskę. 

Piłsudski dążył również do realizacji politycznej idei "Międzymorza", którą przedstawił jeszcze przed I wojną światową. Polegała ona na utworzeniu, pod kierownictwem Polski obronnego bloku militarnego łączącego państwa leżące między Morzem Bałtyckim i Morzem Czarnym. Ta koncepcja nie została zrealizowana, ale jej zasadniczy cel pojawiał się w propozycjach sojuszu skierowanych do "Małej Ententy" (Czechosłowacja, Rumunia, Jugosławia) i państw nadbałtyckich (Finlandia, Estonia, Łotwa).

Kontynuatorem idei politycznych marszałka Józefa Piłsudskiego był Józef Beck, który w 1932 r. objął stanowisko ministra spraw zagranicznych.

Polityka równowagi i równych odległości - polityka prowadzona przez ówczesnego ministra spraw zagranicznych II RP - Józefa Becka wobec Niemiec i ZSRS. Polegała na dyplomatycznym balansowaniu pomiędzy tymi krajami. W rezultacie zawarte zostały dwa układy o nieagresji z ZSRS (1932 r.) i Niemcami (1934 r.)