W wyniku klęski Niemiec w I wojnie światowej zmienił się zasadniczo ustrój polityczny państwa. W pierwszych latach istnienia Republiki Weimarskiej panował potężny chaos polityczny, połączony z kryzysem finansowym państwa. Niemiecka scena polityczna targana była walkami partyjnymi, przeważnie przenoszonymi na ulice. W takiej atmosferze politycznej dojrzewał w Bawarii nowy ruch społeczno-polityczny o charakterze nazistowskim. Zasady narodowego socjalizmu, określanego jako nazizm zostały sformułowane przez Adolfa Hitlera w książce "Mein Kampf", którą napisał w więziennej celi.
W 1920 r. powołano Narodowosocjalistyczną Niemiecką Partię Robotniczą (NSDAP). Jej przywódca - Adolf Hitler nie zdobył początkowo szerszego poparcia społecznego. NSDAP nie posiadało początkowo jasnej tożsamości programowej, skupiało głównie rozwścieczonych dyktatem wersalskim przeciwników niemieckiej demokracji.
Szansa na przejęcie władzy pojawiła się na przełomie lat 20. i 30., kiedy to w Niemczech i na świecie wybuchł wielki kryzys gospodarczy. Społeczeństwo niemieckie stało się wówczas bardziej otwarte na radykalne hasła populistyczne, głoszone przez nazistów.
W wyniku wyborów przeprowadzonych do Reichstagu w 1930 r. NSDAP uzyskało 18% poparcie i zajęło drugie miejsce po socjaldemokratach.
W czasie kolejnych wyborów, przeprowadzonych latem 1932 r. NSDAP zdobyło już 37% poparcie, a tym samym najsilniejszą pozycję w Reichstagu.
30 stycznia 1933 r. prezydent Republiki Weimarskiej - Paul von Hindenburg powierzył Hitlerowi urząd kanclerza. Datę tę uznaje się za moment przejęcia władzy w Niemczech przez Adolfa Hitlera.
