W 1924 r. Władysław Reymont otrzymał literacką Nagrodę Nobla za powieść „Chłopi”. 

Literatura awangardowa - działa Brunona Schulza, Witolda Gombrowicza, Witkacego - stała się najbardziej znaczącym wkładem polskiej prozy w kulturę światową.

Najważniejsi przedstawiciele polskiej literatury okresu międzywojennego:

• Stefan Żeromski;
• Władysław Reymont (Literacka Nagroda Nobla w 1924 r.);
• Maria Dąbrowska;
• Zofia Nałkowska;
• Maria Kuncewiczowa;
• Jarosław Iwaszkiewicz;
• Witold Gombrowicz;
• Bruno Schulz;
• Jan Parandowski;
• Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy);
• Poezja dwudziestolecia międzywojennego została zdominowana przez twórców skupionych wokół pisma „Skamander” - Jan Lechoń, Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, którzy głosili pochwałę życia. W opozycji do nich pozostawali awangardowi futuryści domagający się zerwania z przeszłością - Anatol Stern, Bruno Jasieński oraz przedstawiciele Awangardy Krakowskiej - Julian Przyboś, Tadeusz Peiper.