Rządy parlamentarne, które trwały w II Rzeczypospolitej do 1926 r. 

Cechą charakterystyczną rządów parlamentarnych w latach 1919 - 1926 było rozdrobnienie polityczne i częste zmiany rządów. Od stycznia do maja 1926 r. władzę sprawowało kolejno 13 rządów. Szerzyła się korupcja oraz partyjniactwo. Często sprzeczne programy polityczne partii zawierających koalicję - uniemożliwiały powstanie stabilnego rządu cieszącego się poparciem większości parlamentarnej i zdolnego do przeprowadzenia reform. Jedynym gabinetem, który przez okres dwóch lat zdołał się utrzymać był rząd Władysława Grabskiego. Dzięki przeprowadzonym przez niego reformom udało się powstrzymać postępującą hiperinflację oraz przeprowadzić reformę walutową.

Jeszcze w 1923 r. marszałek Piłsudski na znak protestu przeciwko panującemu partyjniactwu wycofał się z polityki i zamieszkał w swoim dworku „Milusin” w Sulejówku. Dzięki temu, nie był kojarzony z łapówkami i walkami partyjnymi. Cieszył się rosnącym zaufaniem społecznym. 

W swoim przemówieniu wygłoszonym w 1926 r. podczas obrad Zgromadzenia Narodowego Józef Piłsudski zaznaczał: „Wydałem wojnę szujom, łajdakom, mordercom i złodziejom i w walce tej nie ulegnę”.

Słabość polityczna kraju oddziaływała na społeczeństwo, które było coraz bardziej rozgoryczone. O kryzys ekonomiczny winiło polityków, zwłaszcza posłów. Sytuację pogarszała dodatkowo wojna celna z Niemcami, którzy w 1925 r. przestali kupować polski węgiel. Rozdrobnienie polityczne, „sejmokracja” oraz przekupstwo polityków sprawiło, że Polacy byli rozczarowani niepodległym państwem.