Przyczyny kryzysu demokracji w Europie między wojnami w latach 1918 - 1939:

• nasilenie się nacjonalizmu oraz zachowań ksenofobicznych wobec innych narodów i mniejszości narodowych, będących skutkiem wieloletniej propagandy wojennej;
• powojenny kryzys gospodarczy i bezrobocie, powodowały odwrót od demokracji oraz zgodę obywateli na ograniczenie swobód politycznych w zamian za bezpieczeństwo socjalne;
• krótkie tradycje demokratyczne w powstałych lub odrodzonych po I wojnie światowej państwach, w których wcześniej panował ustrój monarchiczny. 
• kryzys wartości w powojennej Europie, upadek autorytetów;
• dążenie do rewizji postanowień traktatu wersalskiego, kończącego I wojnę światową. Szczególnie było to widoczne w byłych państwach centralnych oraz we Włoszech;
• niechęć do parlamentaryzmu i pluralizmu politycznego.

Lata 1922-1939 według teorii fal demokracji Samuela Huntingtona był czasem fali odwrotu demokracji. Wówczas to ustroje demokratyczne upadały będąc zastępowane reżimami lub też krwawymi totalitaryzmami. Liczba państw demokratycznych na świecie znacznie się zmniejszyła. Najbardziej charakterystycznymi przykładami tego procesu są Włochy i Niemcy, w których kolejno do władzy doszli dyktatorzy w postaci Benito Mussoliniego i Adolfa Hitlera. Demokracja zastąpiona została systemem totalitarnym, również w Hiszpanii gdzie samodzielne rządy sprawował generał Franco oraz w Polsce, w której do jedynowładztwa doszło ugrupowanie sanacji. Wynikało to z kryzysów, które dotykały Europę po I wojnie światowej, takich jak epidemia hiszpanki, czy wielki kryzys gospodarczy. Ludzie zmagający się z niedolą, widząc nieudolność przywódców demokratycznych byli bardziej zdatni zawierzyć w przemowy wygłaszane przez radykalnych dyktatorów, godząc się na utratę wolności, byle tylko ich los się poprawił.