Rozwiązanie 1.

- Początek wojny polsko - niemieckiej nastąpił 1 września 1939 r., gdy o godz. 4:45 pancernik "Schleswig - Holstein" rozpoczął ostrzał Westerplatte. Obrona polskiego wybrzeża, odizolowana od całości działań wojennych nie posiadała większego znaczenia militarnego, ale miała istotny wymiar polityczny i moralny. Tylko jeden dzień bronili się pracownicy Poczty Polskiej w Gdańsku. Zaledwie 50 pocztowców dowodzonych przez ppor. Konrada Guderskiego poddało się, gdy gmach poczty został podpalony niemieckimi miotaczami ognia.

- Równocześnie wojsko niemieckie (hen. von Reichenaua, von Blaskowitza, gen. Lista) zaatakowało granice Polski głównie od południa i północnego zachodu. Spowodowało to wycofanie się w głąb kraju broniących Polski armii: Pomorze (gen. Władysław Bortnowski), Kraków (gen. Antoni Szylling), Poznań (gen. Tadeusz Kutrzeba), Łódź (gen. Juliusz Rómmel).

- Od początku walk inicjatywa należała do liczniejszej i lepiej uzbrojonej armii niemieckiej, która liczyła ok. 1,8 mln żołnierzy, 2900 czołgów, 4000 samolotów. Wojsko polskie odpowiednio: 1 mln żołnierzy, 600 czołgów, 380 samolotów. 

- W efekcie przewagi niemieckiej już w nocy z 4 na 5 września 1939 r. rozpoczęto ewakuację rządu RP z Warszawy.

- Przez pierwsze trzy dni trwała tzw. bitwa graniczna. Mimo bohaterskiej postawy Polaków m.in. pod Mokrą, gdzie Niemcy stracili wiele czołgów, polska linia obrony została przerwana w kilku miejscach. Żołnierze polscy nie poddawali się, stawiali przeciwnikowi zaciekły opór. 

 - Przykładem wielkiego bohaterstwa Polaków była obrona Wizny (7 - 10 września 1939 r.). 720 Polaków dowodzonych przez kpt. Władysława Raginisa przez trzy dni powstrzymywało natarcie dwóch niemieckich dywizji pancernych. Obrona Wizny określana jest także mianem "polskich Termopil", ponieważ w trakcie walk zginęła większość obrońców.

- Największą batalią wojny obronnej Polski była bitwa nad Bzurą (9 - 22 września 1939 r.), która wstrzymała atak na Warszawę, ale nie mogła zmienić losów tej fazy wojny. Wojsko dowodzone przez generałów: Tadeusza Kutrzebę i Władysława Bortnowskiego prowadziły walki aż do 22 września. W bitwie nad Bzurą zginęło 15 tys. polskich żołnierzy, a 100 tys. dostało się do niemieckiej niewoli. 

- Warszawa broniła się do 28 września 1939 r. Decyzję o poddaniu się stolicy spowodowała wzrastająca liczba ofiar wśród ludności cywilnej oraz brak perspektyw na jakąkolwiek pomoc mocarstw zachodnich. 

- Dłużej niż stolica bronił się Modlin - do 29 września oraz Hel - do 2 października.

- W dniach od 2 - 6 października Samodzielna Grupa Operacyjna "Polesie" gen. Franciszka Kleeberga stoczyła ostatnią w tej kampanii bitwę - pod Kockiem.

- To starcie zakończyło wojnę obronną Polski, rozpoczynając zarazem nowy etap walki z Niemcami i ich sojusznikami - wojnę konspiracyjną, partyzancką.

Rozwiązanie 2.

Przebieg niemieckiego i sowieckiego ataku na Polskę:

1 września 1939 r. - atak sił niemieckich na Polskę z czterech różnych stron m.in. z Prus Wschodnich, Pomorza Zachodniego, Górnego Śląska oraz Słowacji. Część oddziałów ruszyła na Warszawę. Do 17 września Niemcy zajęli obszar rozciągający się między Białymstokiem a granicą z Niemcami oraz Gdańskiem i granicą z Rumunią. 

17 września 1939 r. - nastąpiła agresja ze strony ZSRR. Z różnych rejonów państwa sowieckiego na ziemie wschodnie II RP wkroczyła armia rosyjska. W odpowiedzi na agresję polski rząd udał się z Warszawy na emigrację do Rumunii, gdzie został internowany. 

28 września 1939 r. - pod wpływem naporu sił niemieckich Warszawa ogłosiła kapitulację.  

Rozwiązanie 3:

Agresja III Rzeszy i atak ZSRS na Polskę

Kampania wrześniowa była pierwszym etapem europejskiej części II wojny światowej. Rozpoczęła się 1 września 1939 r. gdy Niemcy zaatakowali Polskę. Do wojny włączył się, również ZSRS, wkraczając na ziemie II Rzeczpospolitej 17 września. Walki regularnych oddziałów trwały do 6 października 1939 r. W kampanii tej osamotniona Polska poniosła absolutną klęskę, a jej ziemie zostały podzielone między III Rzeszę, a ZSRS.