Taktyka Aleksandra Macedońskiego:

• Stosował taktykę stworzoną przez ojca, opartą o falangę, jednak potrafił ją uzupełniać w zależności od pola bitwy.
• Celem macedońskiej armii było pełne wykorzystanie statycznej falangi oraz jazdy prawego skrzydła, której celem było okrążenie wroga.
• Aleksander znakomicie improwizował, dostosowując swoją taktykę do warunków naturalnych oraz sytuacji.
• Jego zaletą było to, że sam brał udział w walce, co pozwalało mu doskonale kontrolować działania jazdy.
• Niemal zawsze scenariusz bitwy był podobny. Główne uderzenie spadało z prawej strony, przy użyciu jazdy. Rozbite oddziały przeciwnika miały wykończyć wojska falangi, zaś lewe skrzydło miało zadania defensywne.

Taktyka Juliusza Cezara:

• Łączył klasyczne manewry legionowe z sztuką oblężniczą i fortyfikacyjną.
• Jego bardzo istotną zaletą była zdolność prowadzenia oblężeń.
• Dzięki znacznemu doświadczeniu wojennemu znał psychikę żołnierza, na którą potrafił wpływać w skuteczny sposób.
• Umiejętnie wykorzystywał warunki naturalne.
• Walczył w trzech szeregach, tak jak to zwykli robić Rzymianie, zaś na skrzydłach umieszczał jazdę. 

Dalsza część polecenia ma charakter indywidualny.