Okoliczności narodzin islamu:

W VII w. Arabowie, podzieleni na liczne plemiona, zamieszkiwali Półwysep Arabski (dużą jego część zajmują pustynie). Część z nich, nazywana Beduinami („ludźmi pustyni”), prowadziła koczowniczy tryb życia. Arabowie zajmowali się przede wszystkim pasterstwem i handlem, wyznawali politeizm.

Przez Półwysep Arabski przebiegały szlaki handlowe pomiędzy Wschodem i Zachodem oraz Północą i Południem. W miejscach bogatych w wodę oraz roślinność zatrzymywały się karawany - tam powstawały miasta, np. Mekka. 

Kontakty z wyznawcami religii monoteistycznych sprawiły, że Mahomet, kupiec pochodzący z Mekki, zaczął głosić wiarę w jednego Boga – Allacha (Allaha). Nową religię monoteistyczną nazwano islamem, co po arabsku oznacza „całkowite poddanie się woli Boga”. Jej wyznawcy, muzułmanie, nazywani są również mahometanami.

Mahomet uznał się za proroka (człowieka, przez którego Bóg objawił ludziom swą wolę) Allacha. Wierzył, że Bóg objawił mu swą ostateczną wolę za pośrednictwem archanioła Gabriela. Jego nauki wzbudzały niechęć wśród mieszkańców Mekki, dlatego Mahomet w 622 r. uciekł do Medyny, gdzie zdobył
popularność. Wkrótce stworzył armię, która pomogła mu w opanowaniu Mekki. Jej mieszkańcom Mahomet narzucił islam. Został władcą całej Arabii (podporządkował sobie wszystkie plemiona arabskie) i wprowadził rządy teokratyczne – zbudował państwo wyznaniowe.

Główne założenia islamu:

Aby osiągnąć raj, muzułmanin musi żyć zgodnie z 5 zasadami (filarami) islamu. 

Pięć filarów (najważniejszych zasad) islamu:

• modlitwa - pięć razy dziennie, wierni zwracają się do Mekki
• jałmużna - datki na biednych
• pielgrzymka do Mekki - przynajmniej raz w życiu
• post - obchodzi się go w miesiącu zwanym ramadan
• wyznanie wiary - formuła: "Nie ma boga prócz Allaha, a Mahomet jest jego prorokiem"