Przyczyny rozwoju opozycji demokratycznej w Polsce w 2. połowie lat 70. :

• Narodziny opozycji demokratycznej w PRL - połowa lat 70. XX w. (na skutek wydarzeń w Radomiu i Ursusie w VI 1976 r.);
• Początkowo opozycjoniści angażowali się w pomoc represjonowanym robotnikom - zbierano pieniądze dla rodzin uwięzionych, organizowano pomoc prawną i prowadzono obronę oskarżonych na sali sądowej, pisano pisma, załatwiano widzenia w więzieniu;
• Pierwszymi adwokatami represjonowanych robotników byli - Jan Olszewski oraz Władysław Siła-Nowicki; 
• We IX 1976 r. grupa intelektualistów (m.in. Jan Józef Lipski, Antoni Macierewicz, Jacek Kuroń, Piotr Naimski) założyła Komitet Obrony Robotników (KOR). Celem organizacji była przede wszystkim pomoc prześladowanym w 1976 r. robotnikom; 
• Widoczne skutki działań KOR-u zachęciły do działalności kolejne osoby i grupy społeczne;
• Z czasem narodziły się nowe organizacje opozycyjne: Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela (ROPCiO), Ruch Młodej Polski (RMP) oraz Studenckie Komitety Solidarności (SKS-y, działające w środowisku akademickim);
• Zaczęto żądać praw i swobód w wielu innych dziedzinach życia, nielegalnie drukowano teksty polityczne, poezję, literaturę oraz książki historyczne (ocenzurowane przez komunistyczną władzę, była to tzw. „bibuła”);
• Publicyści drukowali swoje teksty oficjalnie i pod pseudonimem w drugim obiegu; 
• W mieszkaniach opozycjonistów zaczął działać Uniwersytet Latający, na którym wykładano nauki humanistyczne i społeczne; 
• Działało również Towarzystwo Kursów Naukowych (TKN).