Pod koniec XIX w. ludność żydowska zaczęła głosić potrzebę utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie (narodziny ruchu syjonistycznego). W 1917 r. brytyjski dyplomata - lord Arthur Balfour zadeklarował utworzenie „żydowskiej siedziby narodowej” w Palestynie. Po zakończeniu I wojny światowej rozpoczęła się migracja Żydów na obszary Palestyny. Doszło do konfliktu żydowsko-palestyńskiego. Na początku lat 30. ubiegłego stulecia, Brytyjczycy, zaniepokojeni starciami arabsko-żydowskimi i zaostrzającą się sytuacją w Palestynie - ograniczyli migrację ludności żydowskiej na obszary Bliskiego Wschodu. 

Sytuacja uległa całkowitej zmianie po II wojnie światowej. Po tragedii Holokaustu, Żydzi budzili powszechne współczucie. Ówczesne społeczeństwa popierały ideę utworzenia niepodległego państwa żydowskiego w Palestynie. 29 listopada 1947 r. ONZ podjęła rezolucję o utworzeniu w Palestynie dwóch państw - żydowskiego i palestyńskiego. Wywołało to niezadowolenie Arabów i olbrzymi entuzjazm Żydów. Między dwoma narodami doszło do starć zbrojnych. 14 maja 1948 r. Żydzi proklamowali powstanie Izraela - państwa żydowskiego w Palestynie. Dzień później wybuchła wojna z Arabami. Po stronie Żydów opowiedział się Związek Sowiecki. Konflikt zbrojny, nazwany wojną o niepodległość Izraela zakończył się zwycięstwem Żydów i zajęciem przez nich terenów palestyńskich.