Geneza Legionów Polskich:

Tworzenie się międzynarodowych bloków militarnych spowodowało, że wśród Polaków powstały dwie różne koncepcje  poparcia. Jedna z nich opowiadała się po stronie państw centralnych. Jej zwolennicy wierzyli, że dzięki wsparciu sił niemieckich i austro-węgierskich uda im się odzyskać niepodległość.

Działacze skupieni wokół tej idei utworzyli w 1912 r. Komisję Tymczasową Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych, na czele której stanął Józef Piłsudski. Komisji zostały podporządkowane organizacje paramilitarne "Strzelec". W kręgach konserwatywnych i ludowych w Galicji Wschodniej utworzono Komitet Narodowy, któremu podporządkowano Polskie Drużyny Strzeleckie, Drużyny Bartoszowe i Polskie Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół". 

Po wybuchu I wojny światowej rząd w Wiedniu zgodził się na mobilizację polskich oddziałów strzeleckich z Galicji. W ich rezultacie powstała I Kompania Kadrowa, która rozpoczęła działania na terenie Królestwa Polskiego. Ich celem stało się wywołanie powstania przeciwko władzy rosyjskiej. Plany nie powiodły się, a Kompania wróciła z powrotem do Galicji. Władze austriackie zażądały wówczas rozwiązania formacji i wcielenia jej do struktur armii austro-węgierskiej.

W obronie polskich oddziałów stanęli galicyjscy politycy, którzy założyli Naczelny Komitet Narodowy. Jego celem stało się zorganizowanie polskich jednostek wojskowych walczących u boku Austro-Węgier. 

Formowanie Legionów Polskich rozpoczęło się w 1914 r. Powstał Legion Zachodni, który w grudniu 1914 r. został przekształcony w I Brygadę Legionów Polskich pod dowództwem Józefa Piłsudskiego. W kolejnych latach utworzono również II i III Brygadę. 

Zgodnie z założeniem Piłsudskiego zaangażowanie do służby w Legionach miało pomóc w wykształceniu przyszłych kadr oficerskich wojska polskiego. W szeregach całej formacji służyło 53 tys. żołnierzy i oficerów.