Rozwiązanie 1:

Ludwik XVIII był pierwszym królem po restauracji Burbonów. Swoją władzę postanowił oprzeć na kompromisie. Przywrócił niektóre elementy starego ładu, sprzed wielkiej rewolucji francuskiej, np. znowu Kościół i arystokracja odgrywały ogromną rolę w państwie, a władza króla była silna. Jednocześnie, jednak zachował część elementów z czasów rewolucji czy panowania Napoleona, np. Gwardię Narodową, utworzył parlament, który wybierany był przez lud (ograniczony dość surowym cenzusem majątkowym), utrzymał zasady Kodeksu Napoleońskiego i konkordatu z Kościołem. To wszystko potwierdził nadaniem konstytucji w 1814 r.

Jego następca, Karol X nie był tak nastawiony na kompromis. Opierał się na radykalnych ultrasach, arystokracji i Kościele. Już na początku swoich rządów wprowadził ustawę na milionowe odszkodowania dla arystokracji i Kościoła za czasy rewolucyjne. Dochodziło do kryzysu gospodarczego, ceny rosły, a płace robotnicze spadały. Coraz bardziej rosły w siłę ugrupowania opozycyjnych bonapartystów i karbonariuszy. Do apogeum doszło w lipcu 1830 r. kiedy wybory wygrali opozycjoniści, więc król unieważnił wybory, wprowadził jeszcze surowszy cenzus wyborczy i ponowił wybieranie parlamentu. To doprowadziło do wybuchu rewolucji.

 

Rozwiązanie 2:

Ludwik XVIII

Na mocy decyzji kongresu wiedeńskiego na tron francuski została przywrócona dynastia Burbonów. Jej przedstawicielem został Ludwik XVIII, który przejął władzę w 1814 r. po zajęciu przez jego wojska Paryża i zmuszeniu Napoleona Bonaparte do abdykacji. Okres rządów Ludwika XVIII charakteryzował się próbą powrotu do rządów sprzed wybuchu rewolucji francuskiej. Dzięki swoim doświadczeniom król starał się wprowadzić system wzorowany na tym funkcjonującym w Wielkiej Brytanii. W 1814 r. Ludwik XVIII wydał Kartę Konstytucyjną, w której wprowadził ustrój monarchii konstytucyjnej. W akcie król potwierdził nienaruszalność majątków nabytych w czasie rewolucji, wprowadził dwuizbowy parlament oraz usankcjonował odpowiedzialność rządu przed władcą. Pamięć rządów napoleońskich i rosnące obawy związane z przywróceniem rządów absolutnych wywoływały bunty społeczne przeciwko powrotowi dawnej dynastii. W 1815 r. wykorzystał to sam Napoleon, który powrócił z wygnania i na czele wojska wkroczył do Francji. Dni jego chwały okazały się policzone, raptem po 100 dniach Napoleon poniósł ostateczną klęskę w bitwie pod Waterloo, po której został zesłany na wyspę Świętej Heleny. Nastąpił powrót Burbona na tron francuski. Dalsze rządy Ludwika XVIII charakteryzowały się "białym terrorem", czyli falą prześladowań bonapartystów w armii, czy służbie cywilnej, które dokonywali ultrasi ( zwolennicy monarchii). Ludwik XVIII rządził aż do swojej śmierci w 1824 r. 

Karol X

Karol X (1757-1836) - władca Francji w latach 1824 - 1830. W czasie swojego panowania rozpoczął szereg działań zmierzających do ugruntowania władzy absolutnej we Francji. Wśród nich wyróżnić można prześladowania dawnych zwolenników rewolucji i Napoleona, przeznaczanie wielkich kwot na odszkodowania dla powracających z emigracji arystokratów, którzy utracili swoje majątki w czasie rewolucji. Wraz z ugrupowaniem ultrasów próbował osłabić rządy parlamentu we Francji. W lipcu 1830 r. doszło na tym tle do konfliktu z Izbą Deputowanych. 26 lipca 1830 r. król ogłosił ordonanse, na mocy których rozwiązał świeżo wybraną Izbę Deputowanych, wprowadził cenzurę prewencyjną prasy, zniósł odpowiedzialność rządu przed parlamentem, ograniczył prawa wyborcze i wprowadził surowe kary za protesty wobec władzy. Odpowiedzią na nowe zarządzenia było zorganizowanie rewolucji, która wymusiła na władcy abdykację.

 

Rozwiązanie 3:

Realizacja zasad restauracji w okresie rządów Ludwika XVIII i Karola X:

• Powrót do Francji wielu arystokratycznych emigrantów.
• Arystokracja ponownie zdobyła uprzywilejowaną pozycję w państwie.
• Rozpoczęto prześladowania dawnych urzędników i oficerów z okresu napoleońskiego.
• Zrezygnowano z trójkolorowego sztandaru na rzecz flagi przedrewolucyjnej (z liliami na białym tle).
• Król miał największą władzę w państwie: mógł rozwiązać parlament, mianował ministrów, nie ponosił odpowiedzialności politycznej przed parlamentem, miał wyłączną inicjatywę ustawodawczą oraz wydawał dekrety z mocą ustaw.
• Wypłacono odszykowania dla arystokracji i Kościoła katolickiego, którzy utracili swoje majątki podczas rewolucji francuskiej.