Rozwiązanie 1:

XIX stulecie nazywa się wiekiem węgla i stali, ponieważ węgiel wówczas znalazł zastosowanie na niespotykaną wcześniej skalę - w komunikacji (kolej, statki parowe), hutnictwie, energetyce (produkcja prądu elektrycznego), przemyśle chemicznym (barwniki, lekarstwa). Przede wszystkim był niezbędny do przemysłowej produkcji stali, czyli drugiego czynnika. Nowe technologie sprawiły, że stal wyparła podatne na rdzewienie produkty żeliwne, zwłaszcza w przemyśle zbrojeniowym, maszynowym oraz w budownictwie. Spektakularnymi przykładami zastosowania stali były mierzące ponad 300 m wysokości wieża Eiffla oraz 46-metrowa nowojorska Statua Wolności. W Stanach Zjednoczonych zaczęto wznosić - oparte na stalowych szkieletach - kilkunastopiętrowe budynki, tzw. drapacze chmur.

 

Rozwiązanie 2:

XIX stulecie nazywa się wiekiem węgla i stali, ponieważ:

• Były to surowce strategiczne napędzające rewolucję przemysłową.
• Węgiel był paliwem koniecznym do działania maszyny parowej.
• Stal wykorzystywana była w fabrykach, produkcji, kolei, wojskowości czy budownictwie.

 

Rozwiązanie 3:

XIX stulecie nazywano wiekiem węgla i stali, ponieważ były to główne surowce wykorzystywane w przemyśle. Odgrywały czołową rolę podczas rewolucji przemysłowej. Węgiel stanowił główne paliwo napędzające, np. maszyny parowe czy lokomotywy, natomiast stal była używana m.in. w transporcie i budownictwie.