Praca organiczna - jej nazwa wywodziła się z porównania społeczeństwa do organizmu. Żeby był zdrowy i sprawny, trzeba dbać o wszystkie jego narządy. Praca organiczna polegała na tym, by dążyć do postępu gospodarczego kraju i rozwoju kulturalnego wszystkich grup społecznych, zwłaszcza chłopów. Za elementy pracy organicznej uznawano rozbudowę przemysłu, podnoszenie poziomu rolnictwa, szerzenie oświaty, dbałość o poprawę zdrowia i warunków higieny.

Trójlojalizm - program polityczny przyjęty przez uczonych krakowskiej szkoły historycznej i związanych z nimi polityków. Głosił, że Polacy nie wyrzekając się własnej narodowości, powinni pozostać wierni państwu zaborczemu, pod władzą którego się znaleźli. Trójlojalizm polegał na wyrzeczeniu się dążeń niepodległościowych za cenę ekonomicznych i kulturalnych ustępstw ze strony zaborców.

Pozytywizm warszawski - polegał na przyjęciu postawy dążącej do reformy polskiego społeczeństwa. Odeszli od idei walki zbrojnej w celu odzyskania niepodległości na rzecz zwalczania analfabetyzmu, przesądów i zabobonów, promowania higieny i opieki zdrowotnej, rozwoju oświaty i przemysłu, popularyzację zdobyczy nauki oraz emancypację kobiet. Popierali pracę organiczną i pracę u podstaw. Wśród czołowych przedstawicieli tego nurtu znajdowali się: Henryk Sienkiewicz, Bolesław Prus, Eliza Orzeszkowa, czy Aleksander Świętochowski.