Główne koncepcje polityczne władców z dynastii Piastów:

• Mieszko I

Jako potomek silnego rodu Piastów w ślad za swoimi poprzednikami dążył do poszerzenia swoich stref wpływów na terytoria innych plemion słowiańskich. Dla ugruntowania swoich nabytków oraz swojej roli w tak rozległym państwie nawiązał początkowo stosunki dyplomatyczne z Czechami, których wyrazem stało się zawarcie małżeństwa z księżniczką czeską Dobrawą. Głównym zmartwieniem Mieszka było zagrożenie ze strony cesarstwa, które pod pretekstem chrystianizacji mogło interweniować na ziemiach podległych Piastom. W taki sposób we współpracy z dworem czeskim książę zdecydował się przyjęcie chrztu w 966 r. Chrystianizacja ziem polskich spowodowała, że Mieszko, jako książę został zrównany z innymi monarchami europejskimi. Dodatkowo umożliwił swojemu państwu swobodny rozwój w duchu kultury zachodnioeuropejskiej.

• Bolesław Chrobry

W ślad za swoim ojcem Bolesław Chrobry nie zaniechał polityki ekspansywnej. Za jego panowania Polska miała największy zasięg terytorialny. Głównym celem jego polityki stało się zdobycie korony królewskiej oraz organizowanie samodzielnej struktury diecezjalnej w państwie. Dzięki dobrym stosunkom z dworem cesarskim udało mu się stworzyć niezależne arcybiskupstwo w Gnieźnie. Poprzez swoje kampanie wojenne chciał również zaznaczyć swoje dążenia do uzyskania dominującej pozycji w świecie słowiańskim. Jego polityka przyniosła korzyści w 1025 r., gdy Chrobry został koronowany na pierwszego króla Polski.

• Mieszko II

Mieszko II starał się kontynuować politykę Chrobrego, lecz niestety napotkał trudy związane z odwetem planowanym przez władców sąsiednich.

• Kazimierz Odnowiciel

Koncepcja jego państwa opierała się na uporządkowaniu spraw wewnętrznych. Zrezygnował ze starań o uzyskanie tronu królewskiego, lecz skupił się na odbudowaniu kraju po zniszczeniach dokonanych za panowania jego ojca. Dzięki wsparciu cesarza Kazimierz powrócił do Polski i rozpoczął działania naprawcze. Książę m.in. obalił samozwańczego władcę Mazowsza Miecława, odebrał Czechom Śląsk, sprowadził  zakon benedyktynów, w celu odbudowy organizacji kościelnej oraz dał podwaliny pod prawo rycerskie. 

• Bolesław Szczodry

Głównym celem władcy stało się zapewnienie Polsce całkowitej niezależności politycznej oraz wzmocnienie na arenie międzynarodowej. Dzięki wsparciu stronnictwa gregoriańskiego uzyskał koronę królewską. Prowadząc politykę ekspansywną również częściowo zrealizował swoje cele, jednak wywołał tym samym falę niezadowolenia wśród poddanych. O jego losie przesądził zaś konflikt z biskupem Stanisławem i jego męczeńska śmierć. W wyniku buntu możnych władca musiał uchodzić z kraju.

• Władysław Herman

Całość swojej władzy oparł na możnych, od których zależało bardzo wiele kwestii politycznych. Nie miał ambicji związanych z odzyskaniem korony królewskiej, ani podniesienia znaczenia swojego kraju na arenie międzynarodowej. Jego celem politycznym stało się polepszenie napiętych stosunków z sąsiadami, co udało mu się poprzez małżeństwa dynastyczne oraz przejście do stronnictwa cesarskiego.

• Bolesław Krzywousty

Starał się podnieść znaczenie swojego kraju na arenie międzynarodowej oraz połączyć podzielony kraj. Poszerzył swoje strefy wpływu o tereny Pomorza oraz zadbał o samodzielność polskiego Kościoła. Aby zadbać o swoje patrymonium Krzywousty dokonał podziału państwa między swoich synów. Dla utrzymania zaś jedności przekazał władzę zwierzchnią najstarszemu z nich.

• Władcy piastowscy z okresu dzielnicowego

Dążyli do zachowania władzy w swoich dzielnicach i opanowania jak największych terytoriów pozostałych. Naczelnym celem stało się opanowanie dzielnicy krakowskiej, z którą wiązało się uzyskanie tronu senioralnego. Przejmowanie wpływów w poszczególnych dzielnicach stało się jednym z elementów polityki Piastów. Rozległe wpływy miały im umożliwić zjednoczenie państwa pod zwierzchnictwem jednej osoby.

• Władysław Łokietek

Głównym zadaniem Władysława Łokietka było uzyskanie autorytetu na jak największym terenie. Musiał opanować sytuację wewnętrzną w wielu dzielnicach oraz pokonać władcę Czech Jana Luksemburczyka, który zgłaszał pretensję do tronu polskiego. Dzięki jego staraniom udało się zakończyć okres rozdrobnienia feudalnego i zjednoczyć kraj pod jego berłem. W okresie swoich rządów Łokietek starał się również odzyskać ziemie utracone na rzecz rosnącego w siłę państwa zakonu krzyżackiego.

• Kazimierz Wielki

W swojej polityce władca ów starał się odbudować znaczenie Polski na arenie międzynarodowej, którą utraciła w okresie rozbicia dzielnicowego. Monarcha działał również na rzecz wzmocnienia wewnętrznego swojego państwa. Przeprowadził szereg reform, które służyły centralizacji oraz uporządkowaniu spraw społecznych, gospodarczych oraz prawnych. W polityce zagranicznej unikał zbrojnych konfliktów. Ze względu na słabość finansową i militarną swojego państwa postawił na pokojowe rozwiązywanie sporów.

Dalsza część zadania ma charakter indywidualny!