Krzyżacy prowadzili politykę ekspansywną w stosunku do Litwy, argumentując, że przyjęcie przez Litwę chrztu było aktem pozornym i ciągle trwają w pogańskich wierzeniach.
Konflikty wewnętrzne na Litwie były podsycane przez Krzyżaków.
Próby rozerwania unii polsko-litewskiej przez zakon.
Konflikt między Władysławem Jagiełłą, a wielkim księciem litewskim Witoldem.
Organizowanie powstań antykrzyżackich na Żmudzi.
I faza:
Uderzenie Krzyżaków na prawe i lewe skrzydło sił polsko-litewskich.
Wojska litewskie rzuciły się do ucieczki (możliwe, że był to krok pozorowany).
Krzyżacy ruszają w pościg za Litwinami.
Rozproszenie oddziałów krzyżackich.
II faza:
Na lewym skrzydle przewagę zyskują siły polsko-litewskie.
Atak rezerwowych sił polskich.
Okrążenie sił krzyżackich.
Śmierć wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena.
Zwycięstwo sił polsko-litewskich.
Polska odzyskuje ziemie dobrzyńską.
Krzyżacy ustępują z Żmudzi.
Pomorze Gdańskie pozostaje w rękach Krzyżackich.
W wojnie ginie wielki mistrz zakonny Ulrich von Jungingen.