Stanisław Leszczyński - dwukrotnie król Rzeczpospolitej i dwukrotnie zmuszony do abdykacji. W czasach saskich postulował przeprowadzenie reform państwowych, mających na celu poprawę ustroju. Chciał uniezależnienia od Rosji i zbratania się ze Szwecją oraz Francją.

Katarzyna II Wielka - caryca Rosji. Kontynuowała politykę Piotra I mającą na celu w pełni uzależnienie Rzeczpospolitej od Rosji. Gdy uznała to za niemożliwe wzięła udział w trzech rozbiorach państwa polsko-litewskiego.

Tadeusz Kościuszko - wykształcony w Szkole Rycerskiej, wielki patriota. Brał udział w wojnie w obronie Konstytucji 3 maja oraz został dyktatorem powstania, zwanego insurekcją kościuszkowską.

Stanisław August Poniatowski - ostatni elekcyjny król Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Przeprowadził oświeceniowe reformy, jednak nie był w stanie zapanować nad państwem. Nie wierzył w możliwość pokonania Rosji, ostatecznie w chwili potrzeby zawiódł - dołączył do Targowicy i abdykował.

Dalsza część polecenia ma charakter indywidualny. Rozwiązanie zawiera wyłącznie wskazówki do sformułowania własnej odpowiedzi.

Przykładowa odpowiedź:

Osoby, których wpływ na Rzeczpospolitą oceniam pozytywnie:

• Stanisław Leszczyński;
• Tadeusz Kościuszko;
• Stanisław August Poniatowski.

Osoby, których wpływ na Rzeczpospolitą oceniam negatywnie:

• Katarzyna II.

Największy problem z oceną miałem z:

• Stanisławem Leszczyńskim - jego oba panowania były bardzo krótkie i przepełnione wojną domową, co sprawia, że trudno ocenić jego realny wpływ na Rzeczpospolitą. Co więcej pierwsze panowanie wynikło z nadania szwedzkiego, a ingerencje zewnętrzne były znacznym problemem Rzeczpospolitej. Ostatecznie postanowiłem wskazać go jako pozytywnego, ze względu na rozsądny plan reform, które planował wprowadzić. Był jednym z stosunkowo nielicznych głosów rozsądku wśród polskiej magnaterii w tym okresie.
• Stanisław August Poniatowski - ma na sumieniu kilka znacznych grzechów przeciw ojczyźnie, które wynikały z jego przeświadczenia o braku szans w wojnie z Rosją. Zdecydowanie najpoważniejszym było dołączenie do Targowicy i zatwierdzenie drugiego rozbioru Rzeczpospolitej. Z drugiej, jednak strony był motorem korzystnych, oświeceniowych zmian w ostatnich trzech dekadach istnienia państwa polsko-litewskiego. Wykazał się dobrym zmysłem administracyjnym, na przykład wykorzystując Radę Nieustającą, która miała ograniczać jego zapędy reformatorskie, do administrowania państwem. Był też świetnym mecenasem sztuki, a także edukacji. Z tego względu ostatecznie postanowiłem ocenić go pozytywnie.