Napoleon Bonaparte żył w latach 1769-1821, cesarz Francuzów (1894-1814 i 1815 r.), król Włoch (1805-1814 r.), wybitny polityk i wódz. W 1799 r. z poparciem wojska dokonał zamachu stanu we Francji (18 brumaire'a) i objął władzę jako pierwszy konsul. W swoim ręku dzierżył władzę wykonawczą i inicjatywę ustawodawczą. Wprowadził wiele reform, ustanowił konstytucję (1802 r.), zawarł konkordat z papieżem (1801 r.), zreorganizował administrację państwową. Wyrazem zmian w systemie prawnym był wprowadzony przez niego Kodeks Napoleona. Przez całe swoje panowanie prowadził wojny z koalicjami antyfrancuskimi (tzw. wojny napoleońskie). W wyniku jego polityki większa część Europy znalazła się pod wpływami Francji. Początkiem upadku Napoleona była klęska poniesiona w wyprawie przeciwko Rosji w 1812 r.

Okoliczności objęcia władzy:

• słaba pozycja dyrektoriatu, nieudolne sprawowanie władzy;
• niepowodzenia na frontach;
• wykształcenie się grupy spiskowców planujących obalenie dotychczasowej władzy;
• ludność Francji była zmęczona pogarszającą się sytuacją gospodarczą;
• społeczeństwo negatywnie odnosiło się do ciągłego poboru młodych mężczyzn do wojska;
• silna pozycja Napoleona Bonapartego.