W dobie reformacji Kościół Katolicki stanął przed wyzwaniem utraty części wpływów w Europie. Liczba wiernych wyznań protestanckich stale rosła, a niechęć wobec katolickiego duchowieństwa pogłębiała się wraz z postępem reformatorów. Ponadto słabnąca pozycja papieża powodowała, że papież zwlekał z reakcją na działania reformacji. Obawiał się bowiem odrodzenia idei koncyliaryzmu, czyli uznania wyższości soboru nad papieżem oraz wdania się w konflikt z cesarzem. 

Głównym zadaniem Kościoła stało się przeprowadzenia reform wewnętrznych Kościoła, które miały zostać dokonane w czasie soboru powszechnego.