Od początku XIX wieku relacje między Europą a USA były ograniczone polityką izolacjonistyczną. Jednym z założeń polityki zagranicznej przywódców Stanów Zjednoczonych była konsekwentna eliminacja wpływów mocarstw europejskich na obszarze obu Ameryk, zgodnie z tzw. doktryną Monroego. Aby je zrealizować rząd waszyngtoński kupił od Rosji Alaskę (1867) i doprowadził do wybuchu wojny z Hiszpanią (1898). Zwycięzcom przypadła Kuba, Portoryko, Filipiny i Guam. 

Stany Zjednoczone po wojnie secesyjnej narodziły się po raz drugi. Był to kraj bogaty w surowce, żyzne ziemie, wolny od zagrożenia atakami z zewnątrz. Po wojnie domowej rozpoczął się boom przemysłowy. Korzystna sytuacja wewnątrz państwa sprawiła, że do Stanów masowo migrowali Europejczycy. W latach 1860–1920 w Stanach Zjednoczonych osiadło ponad 27 dotychczasowych mieszkańców Starego Kontynentu.

Początkowo wybuch I wojny światowej w 1914 roku w Stanach Zjednoczonych potraktowano jako odległy konflikt między państwami europejskimi. USA przystąpiło do wojny 6 kwietnia 1917 roku. Przyczynami wypowiedzenia wojny Niemcom było oburzenie wywołane tzw. depeszą Zimmermanna oraz informacje o zatopieniu statków amerykańskich. Wsparcie ententy oraz napływ amerykańskich żołnierzy na kontynent spowodował, że szala zwycięstwa przechyliła się na stronę aliantów. Pertraktacje pokojowe w Wersalu prowadzono na podstawie sformułowanego tzw. 14-puktowego planu Wilsona. Nowy ład na świecie zapewnił Stanom status mocarstwa. Dowodem na zaangażowanie się w sprawy kontynentu prezydenta Thomasa Woodrowa Wilsona było utworzenie Ligi Narodów. 

Mimo iż w społeczeństwie amerykańskim popularnością cieszyły się hasła izolacjonizmu, Stany Zjednoczone nie pozostały obojętne na sprawy polityki globalnej. Po wypowiedzeniu II wojny światowej, Amerykanie rozpoczęli przygotowania do działań wojennych, zawarli wiele umów z Wielką Brytanią, Kanadą, Danią, Islandią. Od 1941 roku realizowali program lend-lease wspierający finansowo i dostawami sprzętu wojskowego np. Brytyjczyków. 

II wojna sprawiła, że Stany wraz z ZSRR stały się supermocarstwami, powstał układ dwubiegunowy. Rosnące wpływy komunizmu w Europie (ale także w innych częściach świata) zaniepokoiły Amerykanów. Rozpoczęto wdrażanie doktryny powstrzymywania i planu Marshalla. Pomoc finansowa udzielona krajom Europy Zachodniej wyniosła około 13 miliardów dolarów. 

Upadek ZSRR postawił USA w roli "żandarma świata" - strażnika ładu światowego i arbitra w sporach międzynarodowych. Współcześnie Stany Zjednoczone wciąż odgrywają bardzo ważną rolę w Europie o czym świadczy chociażby rozmieszczenie wojsk amerykańskich.