Lata 20. XX wieku 

• Polska po I wojnie światowej stała się sojusznikiem Francji. W lutym 1921 roku w Paryżu doszło do podpisania polsko-francuskiej deklaracji o przyjaźni i układu politycznego wraz z konwencją wojskową, zgodnie z którą państwa zobowiązały się do udzielenia pomocy w razie napaści Niemiec na którą ze stron.
• Państwo polskie musiało ułożyć kontakty z Niemcami i Rosją. Warunki nie były korzystne, ponieważ oba te państwa nie były zadowolone w wyniku wojny, co skłoniło je do współpracy. Niemcy i Rosja w 1921 roku zawarły układ handlowy, a w 1922 roku podpisały układ w Rapallo, na mocy którego nawiązały stosunki dyplomatyczne. Poczucie zagrożenia Polski wzrosło.
• Rumunia, jako jedyne państwo w Europie Środkowo-Wschodniej, współpracowało z Polską. W 1921 roku podpisano pakt o wzajemnej pomocy przeciwko bolszewickiej Rosji.
• W1925 roku podpisano traktat w Locarno, co potwierdziło nierówne traktowanie Polski na arenie międzynarodowej. Gwarantował on bowiem nienaruszalność granicy niemiecko-francuskiej i niemiecko-belgijskiej i dawał szansę na rewizję granic polsko-niemieckich i niemiecko-czechosłowackich.
• Od 1927 roku Polska i Litwa nie były w stanie wojny, niemniej ze względu na problem Wileńszczyzny pozostawały we wrogiej neutralności. We wzajemnych relacjach nie brakowało negatywnej propagandy.

 

Lata 30. XX wieku 

• W1932 roku został podpisany polsko-radziecki pakt o nieagresji, który w 1934 roku został przedłużony na kolejne 10 lat.
• W1934 roku podpisano deklarację o niestosowaniu przemocy we wzajemnych stosunkach między Polską z Niemcami.
• Kierownikiem polskiej polityki zagranicznej od 1932 roku był Józef Beck, który zgodnie z instrukcjami Piłsudskiego, miał realizować politykę równych odległości między Niemcami i Rosją.
• Na mocy układu w Monachium z 1939 roku Niemcy bez walki uzyskały Kraj Sudetów, do tej pory należący do Czechosłowacji. Układ monachijski przewidywał też zwołanie konferencji w sprawie rozstrzygnięcia granicznych kwestii spornych Polski i Czechosłowacji. Nie czekając jednak na pośrednictwo mocarstw w październiku 1938 wojska polskie zajęły obszar Zaolzia, przez co w przyszłości obarczono Polskę zarzutem współpracy z Niemcami w dziele rozbioru Czechosłowacji.
• W październiku 1938 niemiecki minister spraw zagranicznych Joachim Ribbentrop złożył Polsce propozycję zawarcia paktu o nieagresji na 25 lat w zamian za zgodę polskiego rządu na włączenie Gdańska do Rzeszy i budowę eksterytorialnej drogi i linii kolejowej przez polskie Pomorze, pomiędzy Niemcami a Prusami Wschodnimi. Propozycje te Polska odrzuciła.
• W kwietniu 1939 w Londynie opublikowano komunikat o zobowiązaniach wzajemnej pomocy w wypadku zagrożenia niepodległości Polski czy Wielkiej Brytanii. W kilka dni później rząd francuski potwierdził swe zobowiązania sojusznicze wobec Polski.
• 23 sierpnia 1939 roku podpisano niemiecko-radziecki pakt o nieagresji (pakt Ribbentrop-Mołotow), tajny protokół zawierał plany podziału stref wpływów w Europie Środkowo-Wschodniej. Według niego Polska miała przestać istnieć jako suwerenne państwo i zostać rozdzielona pomiędzy Niemcy a Związek Radziecki.
• 25 sierpnia 1939 roku zawarto w Londynie polsko-brytyjski układ sojuszniczy, w którym Brytyjczycy zobowiązywali się do udzielenia Polsce w przypadku napaści natychmiastowej pomocy wojskowej.