Samuel Zborowski pochodził z jednego z najpotężniejszych rodów magnackich w XVI wieku. 

W 1574 r. ambitny i porywczy Samuel licząc na objęcie wysokiego urzędu na dworze króla Henryka Walezego. W dniu uroczystości koronacyjnej pierwszego króla elekcyjnego dokonał morderstwa kasztelana przemyskiego Andrzeja Wapowskiego, za co został skazany na banicję, chociaż za taką zbrodnię przewidziana była kara śmierci.

Zborowski kolejne lata spędził w Siedmiogrodzie, gdzie wspierał stronnictwo Stefana Batorego, licząc na umorzenie kary. Brał udział m.in.w wyprawach przeciwko Moskwie. Brak zgody na anulowanie banicji Samuel Zborowski zaczął spiskować przeciwko samemu królowi Batoremu, o czym dowiedziano się z przechwyconych listów. W 1584 r. został schwytany na terenie województwa krakowskiego. Jako banita nie mógł przebywać na terenie Rzeczpospolitej.

Król Stefan Batory postanowił nie karać Zborowskiego za zdradę, lecz za morderstwo dokonane w 1574 r. Tym samym wydał wyrok śmierci na magnata. Postać Samuela Zborowskiego w kręgach szlacheckich szybko stała się symbolem walki o wolność polskiej szlachty.