W XVII wieku nastąpił znaczny rozwój nowożytnej filozofii związany z dynamicznym rozwojem wiedzy z zakresu nauk przyrodniczych i matematyki, czasem nawet określany jako „rewolucja naukowa”. Najważniejszymi nurtami był empiryzm, który zakładał że prawa rządzące światem oraz zjawiskami w nim zachodzącymi można poznać dzięki obserwacji oraz poprzez eksperymenty. Koncepcja ta zakładała, że wiedza człowieka o świecie ma źródło w tym, czego doświadczamy poprzez zmysły. Zwolennikami empiryzmu byli Galileusz i Francis Bacon. W opozycji do niego stał racjonalizm, w którym zakładano, że doznania zmysłowe mogą być mylące, a źródłem poznania może być tylko rozum, który to reprezentował Kartezjusz. 

Najważniejsi myśliciele:

• Galileusz i Francis Bacon - poznawanie świata poprzez zmysły oraz doświadczenia,
• Kartezjusz - Myślę, więc jestem, czyli poznawanie świata za pomocą rozumu,
• Gottfried Wilhelm Leibniz - Świat został ukształtowany przez Boga w sposób najdoskonalszy z możliwych,
• John Locke - Zmiany społeczne, mające na celu zrównanie ludzi w prawach.