Konflikt króla z parlamentem:

Przyczyny społeczne

• Od XVI w. w Anglii dobrze rozwijała się gospodarka, zwłaszcza górnictwo, sukiennictwo i metalurgia. Bogacili się zwłaszcza mieszczanie (kupcy i bankierzy), którzy chcieli uzyskać wpływ na rządzenie państwem (do tej pory największe wpływy w kraju posiadała tylko arystokracja).
• Dążono również do zniesienia wszelkich ograniczeń feudalnych, tj. systemu cechowego, ceł wewnątrzpaństwowych i monopoli królewskich na handel, które ograniczały możliwość rozwoju przemysłowego państwa.

Przyczyny gospodarcze 

• Drobna i średnia szlachta (gentry) dążyła do zlikwidowania wielkich majątków ziemskich należących do arystokracji, aby móc mieć możliwość zakupu większej ilości ziemi. Podobnie jak chłopi (yeomeni) pragnęli likwidacji wszelkich ograniczeń feudalnych, aby tworzyć dobrze prosperujące przedsiębiorstwa ziemskie nastawione głównie na hodowlę owiec. 
• W pierwszej połowie XVII w. doszło do dużego zubożenia warstw chłopów i mieszkańców miast spowodowane wzrostem cen. 

Przyczyny polityczne 

• Od I połowy XVII w. między władcami z dynastii Stuartów a parlamentem narastał konflikt. Wynikał on z nieumiejętnej polityki wewnętrznej i zagranicznej dworu, które nieraz były sprzeczne z angielską racją stanu. 
• Karol I prowadził nieudolną politykę zagraniczną. Liczne wojny, nie dawały Anglii żadnych korzyści, a jedynie poważnie obciążały skarb państwa. Monarcha musiał zwołać parlament, aby uzyskać nowe podatki.

Przyczyny religijne

• Purytanie uważali, że przed Bogiem wszyscy ludzie są równi. Negowali absolutyzm oraz władzę królewską. Dążyli do zapewnienia Kościołowi niezależności od władzy królewskiej, przez co byli prześladowani przez Elżbietę I i jej następców. W XVII w. Anglii purytanami nazwano wszystkich przeciwników absolutyzmu i rzeczników władzy parlamentu.
• Karol I próbował wprowadzić w Szkocji anglikanizm, co wywołało opór tamtejszego społeczeństwa.