Słowa „Polska nierządem stoi” to powiedzenie pochodzące z okresu saskiego.  Rozumiano je, jako okres słabości wewnętrznej Rzeczpospolitej w okresie panowania władców z dynastii Wettinów. To właśnie za panowania Augusta II Mocnego i jego syna Augusta III nastąpił proces anarchizacji, który skutkował osłabieniem instytucji państwowych na rzecz dworów magnackich, wokół których skupiano wiele rodów szlacheckich, stąd narosło przekonanie, że trwałość państwa nie musi się opierać na sile władzy królewskiej. 

W tym okresie większość obrad sejmowych rozchodziło się bez podjęcia żadnych decyzji. Ponadto wśród szlachty wzrosło przekonanie, że trwałość państwa nie opiera się na sile władzy królewskiej, lecz na wolności i cnotach szlacheckich. Wśród szlachty powiedzenie to oznaczało, że wspomniana anarchia i słabość i równoważenie się obcych wpływów powoduje, że państwo nadal istnieje.