Geneza buntu stanów w Niderlandach:

W XVI wieku tereny Niderlandów w całości należały do hiszpańskiej linii Habsburgów. W 1547 r. cesarz Karol V wydzielił Niderlandy i powierzył swojemu synowi Filipowi.

Prężnie rozwijający się pod względem gospodarczym KRAJ bardzo szybko uzyskał kontakt z nowo powstałymi ideami reformacji, które szybko znalazły swoich sympatyków w kręgach bogatszego mieszczaństwa. 

Konflikt między mieszkańcami Niderlandów a Filipem II dotyczył spraw religijnych. Gorliwie wierzący katolicki monarcha wpierał rozbudowę zakonu jezuitów oraz działalność inkwizycyjną na terenie swojej prowincji. Polityka Filipa wywołała falę antykatolickich buntów, którego przejawem stało się niszczenie obrazów w kościołach. 

W 1568 r. konflikt między katolickim stronnictwem króla Filipa a protestantami przekształcił się w otwarty spór zbrojny. W trakcie działań coraz częściej wyodrębniał się podział w prowincji na bardziej przychylne katolicyzmowi południe i protestancką północ. Ostatecznie w 1581 r. Stany Generalne północy ogłosiły niepodległość i zdetronizowały Filipa II. W ten sposób powstała Republika Zjednoczonych Prowincji Niderlandów. Prowincje południowe nadal pozostawały w strefie wpływów Habsburgów.