Taktyka wojny błyskawicznej to strategia prowadzenia działań militarnych, wykorzystana przez wojska III Rzeszy m.in. w ataku na Polskę we wrześniu 1939 roku. Polegała na zmasowanych uderzeniach na konkretne punkty frontu przy dużym wykorzystaniu formacji pancernych oraz lotnictwa. Jej celem było przełamanie linii wroga, a następnie dzięki dynamicznym formacjom zmotoryzowanym, okrążenie wroga i zaatakowanie go od tyłu. Wówczas przeważnie wróg atakowany był od kilku stron naraz i zamykany w kleszczach zostawał doszczętnie rozbity.