Na przełomie XIII i XIV wieku króla Filip IV Piękny przyczynił się do utworzenia zgromadzeń stanowych, aby uzyskać poparcie w konflikcie z papieżem Bonifacym VIII. 

W 1302 r. monarcha zaprosił przedstawicieli wszystkich trzech stanów: szlachty, duchowieństwa oraz stanu trzeciego ( mieszczanie i chłopi) na uroczyste zgromadzenie do Paryża. Zadaniem przedstawicieli było ustosunkowanie się w kwestii sporu monarchy z papieżem. 

W historiografii data ta uchodzi za początek parlamentu francuskiego. 

W XII wieku władzę w kraju objęła normańska dynastia Plantagenetów, która nie posiadała tak dużych wpływów i poparcia co jej poprzednicy. Ponadto potrzebowała pieniędzy i wojska na kontynuowanie wojny z Francją. 

Pierwsze próby wzmocnienie monarchy za panowania Henryka II zakończyły się śmiercią arcybiskupa Canterbury Tomasza Becketa i wybuchem niezadowolenia społecznego. 

Za panowania Jana Bez Ziemi doszło do pogorszenia relacji monarchy z baronami. Opór przeciwko zapędom króla do podporządkowania sobie wszystkich stanów stawili także duchowni oraz mieszczanie. 

W konsekwencji wojen wewnętrznych w 1215 r. została uchwalona Wielka Karta Swobód, którą król Jan był zobowiązany podpisać. W dokumencie ustalono zakres władzy monarszej oraz procedurę, którą należało zrealizować, gdy monarcha nie przestrzegał prawa. 

Niestety sam król Jan oraz jego następcy nie zamierzali przestrzegać ustaleń z 1215 r. wówczas wybuchły kolejne walki. Na czele buntowników stanął Szymon de Montfort, który w 1265 r. zwołał przedstawicieli na naradę. W historiografii przyjmuje się tą datę za zwołanie pierwszego parlamentu.