Przyczyną konfliktu pomiędzy patrycjuszami a plebejuszami było pozbawienie tych ostatnich wpływów na politykę państwa. Sytuacja z czasem doprowadziła do wielkiego konfliktu pomiędzy obiema grupami społecznymi. Plebejusze, stanowiący podstawę rzymskiej armii, kilkakrotnie odmówili udziału w obronie kraju. W ten sposób zmusili patrycjuszy do pierwszego znacznego ustępstwa - powołania na początku V wieku p.n.e. funkcji trybuna ludowego. Od tej pory dwaj pochodzący z plebsu trybuni reprezentowali tę grupę w sporach z patrycjuszami. Posiadali prawo sprzeciwu wobec niekorzystnych dla plebejuszy postanowień senatu lub urzędników, zgłaszając "weto" czyli "nie pozwalam". Z czasem przedstawicieli plebsu dopuszczono do sprawowania innych urzędów, a w IV wieku p.n.e. przyznano im także prawo do zajmowania najwyższych stanowisk państwowych.  Konflikt między tymi dwiema grupami trwał przez blisko półtora wieku, skończył się sukcesem plebejuszy.