Zakres praw obywateli w II Rzeczpospolitej były ustalone na mocy dwóch konstytucji - marcowej z 1921 r. oraz kwietniowej z 1935 r. 

Zgodnie z artykułami konstytucji marcowej z 1921 r. obywatele Rzeczpospolitą cieszyli się pełnią praw i swobód. Konstytucja ta uchodzi za jedną z najbardziej liberalnych ustaw zasadniczych w ówczesnej Europie i na świecie. Gwarantowała takie prawa jak: prawo do życia, wolności i mienia, prawa polityczne i światopoglądowe, wolność wyznania oraz wolność słowa i nietykalność osobista. Ponadto zapewniała prawa socjalne takie jak możliwość uzyskania świadczeń od państwa. Wszelkie prawa obywatelskie dotyczyły wszystkich mieszkańców niezależnie od pochodzenia, narodowości, języka, rasy, czy religii. Zachowano przy tym równość wszystkich wobec prawa. 

Szeroki zakres praw obywatelskich został zmieniony wraz z uchwaleniem w 1935 roku konstytucji kwietniowej. Status jednostki (obywatela) w państwie, a więc jej prawa i obowiązki, określały trzy grupy norm konstytucyjnych. Zapisy konstytucyjne przyznawały obywatelom prawo do "rozwoju wartości osobistych” oraz wolności sumienia, słowa, zrzeszeń, jednakże granicą tych wolności i praw było „dobro powszechne” . Warto wspomnieć o szeregu praw obywatelskich, zapisanych w Konstytucji z 1921 roku, które nie znalazły się w ustawie zasadniczej z 1935 roku. Były to przede wszystkim prawa społeczne dotyczące np. ochrony rodziny.