Na początku Izraelici stanowili grupę plemion koczowniczych, które nie posiadały jednolitego państwa. Jako grupa etniczna zamieszkująca południowy teren krainy Kanaan wyodrębnili się pod koniec XIII w. p.n.e. Na ziemiach tych w wyniku najazdów Ludów Morza doszło do załamania się systemu politycznego, opartego na tworzeniu miast-państw. Wieloletnie wojny wynikłe z konfliktu między miejscową ludnością, a najeźdźcami skłoniły do zjednoczenia Izraelczyków. W II połowie XI wieku p.n.e. Izraelczycy wybrali wspólnie swojego króla. Przez szereg wieków ich państwo umacniało się pod przywództwem kolejnych władców, którymi był m.in król Dawid i jego syn Salomon. Za ich panowania doszło do rozkwitu państwa. Jerozolima stała się stolicą, gdzie powstała świątynia Salomona, główne centrum życia religijnego. Po śmierci Salomona około roku 930 p.n.e. jego państwo rozpadło się na dwa mniejsze państwa: Izrael ze stolicą w Samarii oraz Judeę ze stolicą w Jerozolimie. Ta odrębność między dawnym królestwem Izraelitów funkcjonowała przez następne 800 lat. Jako pierwsze upadło państwo Izrael, które zostało podbite przez Asyrię w 722 r. p.n.e. Judea wówczas nie doznała żadnych szkód. Dopiero podbój dokonany przez króla Babilonii Nabuchodonozora II w 586 r. p.n.e. doprowadziło do jej upadku, czego symbolem stało się zburzenie świątyni Salomona. Wówczas rozpoczął się okres tzw. niewoli babilońskiej, który zakończył się dopiero w 538 roku p.n.e. kiedy to najazd Persów doprowadził do upadku królestwa babilońskiego. Władca perski Cyrus II udzielił prawa powrotu Żydom wygnanym z Judei w czasie panowania babilońskiego. Część z nich wróciła na teren Palestyny i odbudowała świątynię w Jerozolimie. Świetność Izraela i Judei nie odrodziła się, ponieważ stały się na wiele lat częścią imperium perskiego.