1. Tukidydes zdobywał informacje na dwa sposoby - poprzez tradycję ustną oraz osobiste świadectwo (uczestnictwo w wielkich wydarzeniach historycznych np. bitwach). Zaznaczał, że historyk musi opierać się na faktach, powinien wystrzegać się wyolbrzymiania i upiększania historii. Jest to bowiem powinność pisarzy i poetów. Opisując przebieg wojen zaznaczał: Jeśli zaś chodzi o wypadki wojenne, nie uważałem za słuszne spisywać tego, co dowiedziałem się od pierwszego lepszego świadka, lub tego, co mi się zdawało, lecz tylko to, czego sam byłem świadkiem. Albo to, co słysząc od innych, z największą możliwie ścisłością i w każdym szczególe zbadałem. Trudno zaś było dojść do prawdy, gdyż nie zawsze świadkowie byli zgodni w przedstawieniu tych samych wypadków, lecz podawali je zależnie od sympatii dla jednej lub drugiej strony walczącej i zależnie od swej pamięci. Przy czym informacje zdobyte od świadków, Tukidydes próbował dokładnie sprawdzić, aby były one rzetelne. 

2. Za największą wartość swojej pracy uważał Tukidydes poznanie prawdy historycznej i dostarczenie odbiorcom nauki, która pomoże im w przyszłości w podejmowaniu decyzji. Celem jego pracy było nie tylko poznanie prawdy historycznej, czyli dotarcie i przedstawienie realnych wydarzeń mających miejsce w przeszłości, ale również umożliwienie kolejnym pokoleniom zapoznanie się z przygotowanym przez niego spisem, co w konsekwencji może doprowadzić do wyrobienia sobie przez nich sądu na temat przeszłych i przyszłych wydarzeń.

 

• Tukidydes