Warunki przyrodnicze starożytnej Grecji

Cywilizacja grecka narodziła się na Półwyspie Bałkańskim. Szybko rozprzestrzeniła się na wyspach Morza Egejskiego i zachodnim wybrzeżu Azji Mniejszej. Pasma oraz łańcuchy górskie stanowiące większą część powierzchni Grecji - dzieliły kraj na wiele odizolowanych od siebie obszarów. Tylko niecałe 30% powierzchni kraju nadawało się pod uprawę.

Niedostatek rozległych równin ograniczał hodowlę bydła i koni, dlatego Hellenowie hodowali najchętniej owce i kozy, które wypasali w lasach i na górskich łąkach. Na jałowych greckich glebach najlepiej udawała się uprawa jęczmienia, który był dla Greków najważniejszym składnikiem diety. Tam, gdzie było to możliwe - np. w Beocji i Lakonii, uprawiano także bób, groch, soczewicę, oliwki, winną latorośl oraz różne warzywa i owoce. Sadzono figi, jabłonie i śliwy. Pod uprawę wykorzystywano każdy dostępny skrawek ziemi. Z kolei rozwinięta linia brzegowa sprzyjała rozwojowi żeglugi oraz rybołówstwa.

W antycznej Grecji na dużą skalę rozwinęło się rzemiosło, choć kraina ta była raczej uboga w surowce naturalne. Grekom doskwierał brak miedzi oraz cyny, niezbędnej do wytopu brązu. Hellenowie mieli również ograniczony dostęp do złóż srebra, złota i rudy żelaza. Nie brakowało im jedynie kamienia oraz gliny, dzięki czemu rozwinęli budownictwo oraz ceramikę. W greckich warsztatach wytwarzano tkaniny, broń oraz rozmaite ozdoby z drogich kruszców.