Grecy wybierali na kolonie miejsca leżące blisko morza, których ziemia była urodzajna oraz, gdzie w pobliżu znajdowało się wzgórze, na którym można było oddawać cześć bogom. 

Grecy zakładali kolonie, ponieważ w Helladzie często panował głód. Brak deszczu oraz żyznych gleb, zmuszał Hellenów do poszukiwania lepszych warunków życia. Od VIII do VI w. p.n.e. trwała wielka kolonizacja, czyli największy ruch osiedleńców z Hellady. W tym czasie powstawały dziesiątki kolonii na wybrzeżach Morza Śródziemnego oraz Morza Czarnego. Greccy osadnicy, wędrujący za chlebem - założyli nowe kolonie: w Italii i na Sycylii (Syrakuzy, Naksos, Magara Hyblaja), we Francji (Massalia), w Hiszpanii (Emporion), na Korsyce (Alalia), na Półwyspie Chalkidyckim (Mende, Skione) oraz nad Morzem Czarnym (Odessos, Synopa, Olbia).

• Kolonie greckie powstały:

- w Italii i na Sycylii - Ankona, Neapol, Tarent, Syrakuzy, Messana;

- we Francji - Massalia (Marsylia);

- w Hiszpanii - Hemeroskopeion;

- na Korsyce - Alalia;

- nad Morzem Czarnym - Odessos, Synopa, Olbia;