Buddyzm - Powstał na przełomie VI i V w. p.n.e. przez działalność księcia Siddhartha Gautama, zwanego Buddą. Jego nauki miały stanowić dla ludzi wskazówkę, jak unikać cierpienia związanego z życiem doczesnym. Uważał, że główną przyczyną cierpienia jest pragnienie ludzkie, które nigdy w pełni nie zostanie zaspokojone. Zalecał porzucenie wszelkich marzeń i pragnień i otworzenie się na drogę, która doprowadziłaby do duchowego spokoju, doskonalenia się i finalnie osiągnięciu błogiego stanu nirwany. Budda uznawał, że właściwym trybem życia jest asceza. Ponadto częste medytowanie służy poznawaniu siebie i rozwijaniu uwagi. Dla buddystów najważniejszą zasadą etyczną jest niezadawanie cierpienia żywym istotom, życzliwość i współczucie.  

Konfucjanizm - Prekursorem konfucjanizmu był Konfucjusz, który uważał, że najważniejsze w życiu jest wykonywanie nałożonych obowiązków. Według niego każdy powinien znać swoje miejsce w społeczeństwie i należycie wywiązywać się z powinności zarówno wobec najbliższych, jaki wobec państwa. Stosunki w społeczeństwie powinny opierać się na wzajemnym poszanowaniu, życzliwości, przestrzeganiu utrwalonych zasad i etykiety, prawości oraz lojalności. Postępowanie wedle tych cech miało zagwarantować stworzenie ładu społecznego. Mało interesowała go kwestia istnienia bogów. 

Taoizm - Przypisuje się, że prekursorem idei taoizmu był Laozi, który jest postacią półlegendarną. Miał on stworzyć najważniejszy tekst taoistyczny, którym był Daodejing. Laozi kładł nacisk na indywidualnej drodze człowieka, a nie układaniu harmonijnego społeczeństwa. Według głoszonych przez niego nauk wynika, że każdy powinien odkryć kim jest, jaka jest jego natura i realizować ja, nie zważając na uprzedzenia innych osób. Wyznawcy taoizmu kierowali się spontanicznością w życiu codziennym. Taoizm cenił życie proste i w zgodzie z naturą. Odrzucał lęk i niemożliwe do zrealizowania pragnienia. Obranie właściwej drogi według wyznawców taoizmu miało polegać  na odkryciu własnego miejsca w nurcie przemian.