Przyczyny konfliktu polsko-krzyżackiego w XV w.:

Na początku XV w. konflikt pomiędzy Polską i Litwą a zakonem krzyżackim wszedł w decydującą fazę. Na wybuch otwartej wojny wpływ miało kilka przyczyn:

• konflikt o Drezdenko w Nowej Marchii, którego panowie byli lennikami Korony, jednak przeszli na stronę Krzyżaków; 
• chrystianizacja Litwy prowadzona przez polski Kościół podważyła sens działań zakonu;
• wsparcie dyplomatyczne udzielane Litwinom przez Królestwo Polskie i demaskowanie poczynań Krzyżaków wpływało niekorzystnie na wizerunek zakonu w państwach zachodnich; 
• intensywny rozwój gospodarczy Polski i Litwy, dla których ważne było uzyskanie dostępu do nowych rynków zbytu -  portów bałtyckich kontrolowanych przez zakon (polscy możnowładcy i rycerstwo dążyli do uzyskania ujść Wisły, Niemna i Dźwiny);
• chęć odzyskania przez Polaków Pomorza Gdańskiego (w polskim społeczeństwie żywa była pamięć o utraconych ziemiach nadbałtyckich);

Bezpośrednią przyczyną konfliktu stał się wybuch antykrzyżackiego powstania na Żmudzi (w 1409 r.), które wsparli Litwini. Polska zapowiedziała wówczas, że ewentualny atak krzyżacki na Litwę zostanie odebrany jako wypowiedzenie wojny Koronie. Krzyżacy dali się sprowokować i 6 sierpnia 1409 r. pierwsi wypowiedzieli wojnę.