Okres panowania Andegawenów w Polsce

Po śmierci Kazimierza Wielkiego w 1370 r. na polskim tronie zasiadł Ludwik Węgierski (Andegaweński). Polska i Litwa zawarły unię personalną. Nowy monarcha przebywał głównie w Budzie i zajmował się sprawami węgierskimi, rządy w jego imieniu sprawowała w Krakowie matka - Elżbieta Łokietkówna, wspomagana przez małopolskich możnych. Ludwik I Wielki  niechętnie przebywał w Polsce, był chorowity i twierdził, że nadwiślańskie powietrze bardzo mu szkodzi. Nigdy nie nauczył się języka polskiego. Zależało mu przede wszystkim na wzroście znaczenia własnej dynastii. Głównym celem Ludwika Andegaweńskiego było zapewnienie korony królewskiej na Węgrzech i w Polsce córkom - Jadwidze i Marii (podobnie jak Kazimierz Wielki nie miał męskiego potomka). W 1374 r. władca wydał przywilej generalny w Koszycach, w którym poczynił ustępstwa na rzecz szlachty. Dzięki temu, uzyskał zgodę na objęcie tronu polskiego przez jedną z córek.

Po śmierci Ludwika Węgierskiego w 1382 r. nastał okres dwuletniego bezkrólewia, ponieważ rycerstwo nie chciało wyrazić zgody na przejęcie władzy w Polsce przez Marię, królową Węgier, żonę Zygmunta Luksemburskiego. W 1384 r. tron polski objęła młodsza córka Ludwika, 10 - letnia Jadwiga. Wraz z jej koronacją na króla Polski (1384 r.) - unia personalna z Węgrami przestała istnieć. Młodziuteńka królowa była znakomicie wykształcona, znała pięć języków. Monarchini dbała o rozwój polskiej nauki, kultury oraz sztuki. Na jej zamówienie powstał "Psałterz floriański", który zawiera przekład psalmów na język polski. Księga ta należy do najstarszych zabytków piśmiennictwa w naszym kraju. Poślubiwszy litewskiego księcia Władysława Jagiełłę, jako dziedziczka Królestwa Polskiego posiadała pozycję równorzędną małżonkowi, odrębny dwór i kancelarię. Jadwiga cieszyła się dużym szacunkiem poddanych. Jej dwór skupiał elitę intelektualną kraju. W testamencie przeznaczyła część swoich klejnotów na uposażenie Akademii Krakowskiej, dzięki czemu przyczyniła się do odnowienia uczelni w 1400 r.