Po śmierci Jakuba Stuarta władzę odziedziczył jego syn Karol I Stuart. Od początku swoich rządów chciał wprowadzić w Anglii monarchię absolutną, jednak nie posiadał ku temu zbyt wielu pieniędzy. Do realizacji tego celu musiał zwoływać parlament, który wyraziłby zgodę na nałożenie nowych podatków. Utrudnienia realizacji planu wynikły z niechęci parlamentu do wzmocnienia władzy monarszej, stąd wiele ustaw wprowadzających podatek nie uzyskiwała zgody parlamentu. Próbom wprowadzenia absolutyzmu sprzeciwiali się także purytanie, czyli gorliwi angielscy protestanci, którzy dążyli do oczyszczenia anglikanizmu z katolickich podobieństw i pragnęli niezależności Kościoła anglikańskiego od króla. Purytanie uzyskali większość w Izbie Gmin( niższa izba parlamentu) przez co konflikt o ideę absolutne się nasilał.