Użycie przez Greków trier w bitwie pod Salaminą (28 września 480 r. p.n.e.) przesądziło o ich zwycięstwie. W porównaniu do perskich okrętów, triery były płaskie i dość niskie. Okazały się skuteczniejsze od jednostek perskich. Sprawnie manewrowały nawet podczas silnego wiatru i wysokich fal (były bardzo zwrotne). W czasie starcia, Persowie pod wodzą Kserksesa I wpadli pułapkę zastawioną przez Temistoklesa i utracili ok. 200 okrętów ( $\frac{1}{4}$  całej floty). Grecy stracili jedynie ok. 40 trier.

Triery w porównaniu do perskich okrętów były płaskie i dość niskie. Sprawnie manewrowały nawet podczas silnego wiatru i wielkich fal (były bardzo zwrotne). Podstawowym wyposażeniem, a zarazem bronią greckiej triery był okuty brązem taran, umieszczony na dziobie jednostki. Podczas walk starano się przebić nim burtę nieprzyjacielskiego okrętu. Trójrzędowce wprawiane były w ruch dzięki wiosłom (trzy rzędy wioseł) i żaglom. Triera wyposażona była również w żagiel, składany podczas bitwy. Triera - jeden z najlepszych okrętów wojennych pływających w starożytności po Morzu Śródziemnym. Był to szybki i zwrotny statek o długości około 40 m z trzema rzędami wioseł. W skład załogi wchodziło 170 wioślarzy, 13 marynarzy, 10 hoplitów oraz 4 - 5 łuczników.