W średniowieczu większość ludzi żyła na wsi, a rolnictwo było podstawą gospodarki. Ukształtowany wówczas system feudalny uplasował pozycję chłopów na najniższym szczeblu hierarchii. W wyniku nadań lennych i immunitetów część ludności chłopskiej stawała się poddanymi własności ziemskiej i podlegali jego jurysdykcji. W zamian za prawo użytkowania ziemi wnosili na rzecz pana daninę w produktach rolnych lub w formie odrobkowej na  gruntach należących do pana, czyli pańszczyzny. W XIII wieku nastał czas przemian w życiu wsi, między innymi wprowadzono trójpolówkę, ulepszono narzędzia tj. pług z żelazną odkładnicą i jarzma dla wołu oraz chomąta dla konia, a także kosy. Wówczas pojawiły się młyny wodne i wiatraki. Wzrost produkcji i zysków płynących z rolnictwa zainspirował do rozpoczęcia akcji osadniczych.